Sin Fronteras

version française | English version | Deutsche Version

"Sin Fronteras" is een trio, ontstaan uit een toevallige ontmoeting tussen Carlos Diaz Argentin uit Patagonië, de Bulgaarse Tzonka Dantcheva en Patricia Van Cauwenberge uit België.
Zij putten uit het erfgoed van de traditionele muziek, om deze dan aan onze hedendaagse smaak aan te passen.

In verscheidene streken in Argentinië worden ritmes en melodieën gespeeld, die hun oorsprong vinden in de periode vóór de Spaanse bezetting.

Deze muziek had een grote traditionele waarde en kende een belangrijke ontwikkeling onder de bevolking van voor de Spaanse invasie.
Een ervan is de "Baguala" : melodie in tritact, die in tempo kan variëren.
De Baguala is een klaagzang waarin vaak de liefde, maar ook andere onderwerpen uit het dagelijkse leven, opgeroepen, en op een satirische wijze behandeld worden.
Voor de opening van het spektakel, werd de Baguala herschapen ; de originele interpretatie ervan werd overgoten met typische melodieën uit de Balkan.

Eerst was er de "Gaucho"
Voor de Tango, was er de Milonga ...

De Gauchos, de afstammelingen van de Europeanen die zich meester maakten van de Pampa, vinden de "boléadores" met drie stenen uit. Deze culturele erfenis van de autochtone stammen uit Zuid-Amerika, en dan vooral uit Argentinië en Uruguay, was een jacht- en oorlogsinstrument.
- Terwijl één van de drie stenen wordt vastgehouden, slingerden deze uitmuntende ruiters het touw met de overige twee stenen boven hun hoofd, om dan het geheel -eens de gewenste snelheid bereikt- tussen de poten van het gejaagde wild te werpen, waardoor deze volledig verstrengeld geraken in het touw, door het gewicht van de stenen die de uiteinden van het touw in tegengestelde richting doen wikkelen.

Het "vredige" gebruik van dit instrument als folkloristisch element bij wijze van begeleiding in de "Malambo" vormt een veel groter plezier voor het oog en het oor.

De Malambo, 6/8 maat, is tevens een individuele dans. Deze energieke en viriele dans is de enige folkloredans uit Argentinië, die niet koppelgewijs gedanst wordt.
" Hun koeien en paarden in de steek latend, veranderen ze in dansers, waarvan de meest onverschrokken Gaucho het centrum inneemt van de door de anderen gevormde cirkel, om een ongebreideld, tomeloos zapateo-ritme in te zetten ; het stampen van de voeten herinnert dikwijls aan het galopperen van paarden."
Deze dans was enkel voor de mannen bedoeld ; "de dans van de vrije man" zoals ze door de zwarte slaven in de 17de eeuw werd genoemd.
De oorsprong van de Malambo is terug te vinden in het centrum van de Pampa en de Andes.
Vanuit de diepe Pampa, won de Malambo geleidelijk aan de provinciestedenvoor zich, om dan uiteindelijk de hoofdstad te overwinnen.
Buenos Airos was als het ware de springplank naar andere landen.
Met deze opening naar het buitenland, ging een opening gepaard naar de vrouw toe. De Malambo heeft zich, door het contact met het oosten, verrijkt met een vrouwelijke sierlijkheid.

In hetzelfde repertoire volgen : Lando (Afro-Peruviaans), Flamenco (Spanje), Zamba en Chacarera (Argentinië), maar ook de Milango en de Tango die pas veel later, in de 19de eeuw, ontstonden.

Deze smakelijke cocktail wordt voorgesteld met behulp van een gitaar, een cello en een aantal zeldzame en ongewone percussie-instrumenten.